| تبليغات | X |
توی چشمای کسی که قدرتو خوب نمی دونه
توی اون هرم نفسهایِ پر ِ عطر ِ نسیمش
خیسی چشم تو رو حس دو دستاش نمی گیره
آی دیونه! مگه عاشق نبودی با همه جونت؟
پس چی شد؟ حتی تو خوابم که سراغت نمی گیره
تو که گفتی توی قلبش خونه داری! می گی آره ؟؟
پس چرا اسم تو هیچوقت روی لبهاش نمی شینه؟
خوش خیالی به خدا! که میگی یه روز میاد با دل عاشق
اون دلش از هوسه معنی عشق تو رو کجا بدونه!!
برو تنها تو بمون با دل پاکت، که تو این دوره زمونه
کسی دوست داشتن نابو قد یه برگه هزاری نمی دونه!!!
نرو....
منم! همان که پاپتی چشمهای توست
منم! که هاج و واج مانده ام
منم! میان رفتنت
و دست آن غریبه ای که گرم می فشرد
تمام هستیم
یا که نه....!!!
تمام حجم قلب من میان دستهای خود
تو در مدار من فرار می کنی؟؟
چگونه سردی بهشت خویش را میان کام آن جهنمی مزاج تو
به باوری قریب تر کنم!؟
کجا فرار میکنی؟
بمان کمی ببین که آب می شوم
شراب خانگی ِ مستی ِ مدام من
حرام می شوم
بمان....
نرو....
پ ن۱:
این روزها حتی با مرد بارانی هم غریبه ام. کارها حتی در خور ارائه هم نیست به حال بدم حلال کنید که دیوانه گی ام بهتر شود!!!
اگر نماند....
دعا کنید بماند! دعا کنید بفهمد که دوست داشتن واقعی چیست! دعا کنید!
پ ن ۲:
می دونم که شاید برات مهم نباشه اما روزت مبارک خانومی!
ما که طشت رسوایی مون همه جا خورده اینم روش!
همیشه شاد باشی گلکم
دوست دارم!
یادت هست
شب بود و من در کنار پله آخر زندگی ام
آرام آخرین صدای تبر های محکم را می شنیدم بر جان خسته ام؟
آرام بیرون آمدی با ردای بلندت؟
اندکی پایین تر تو نیز به پای سفره ی دلم نشستی!
یادت هست
پنهان کردن احمقانه اشکم از تو را؟
و فشردن تیغ تیز در دستانم!
و ناگاه نمی دانم از کجا
لرزش و رعشه دستانم را فهمیدی...
دستانت چه بی اختیار
چه مهربان
در حریم آغوشت گم شدم!!!!
هنوز چشمایت به یادم هست
هنوز
آرام و پنهان و با ترس در لذت این اشتباه گریستیم
.....
.....
می روی و می گویی که متنفری از من
اما هنوز من مبهوت چشمانت هستم
هنوز که هنوز....
در کدام نقطه پنهان شوم تا یاد بودنت
طعنه ی نبودنت را به رخم نکشد
بی انصاف!
حتی ثانیه صبر نکردی تا سیر ببینمت
برای رسیدن به چه؟
اینقدر بیقرار بودی؟؟
دلم در حسرت خداحافظی نزدیک ماند
و حتی نتوانستم از زمین فراتر بیایم
تو پرواز کردی مقدس من
بالهای آهنی را برای چه می خواستی؟
هنوز در حسرت داستان دیشبم
تکیده ی آوار امروز بودم و تو...
اشک ریزان حسی که نخواستی به اشتراک بنشینیم
آنروز یادت هست؟؟؟
آنگونه در کلیسای سرشار از تفاخر تقدس
قداستت را می کاویدی؟؟؟
اما ندیدی این گناهکار تو...
هستی اش را به حراج نهاد تا قداست لکه دار نشود
کاش می دانستی از چه نگرانم
کاش می دانستی
بانوی سیاه پوشم
اشکها چه بی سرانجام می ریزند
دلم برایت تنگ شده
کاش....
تنها یک...
خداحافظ همین حالا!!!!
تمام لرزیدن های دلم را
و تمام یاد های چگونه بودنم در کنارت را
در حریری می پیچم
و فردا
آنگاه که پس از دیر زمانی
نگاهت نگاهم را شفا داد
با تمام دوست داشتنم تقدیم اشکهایت خواهم کرد
فرشته کوچک تنهایی های قلب من
بیا
زنده می شوم با لحظه لحظه انتظار آمدنت
دوستت دارم
در پشت گریه های شبت
خنده میکنی
بر حال زار نفس های آخرم
مگر نبود حرف تو بر دوست داشتنم؟
مگر نبود عشق تو بر راحتی من؟
اینگونه دوست داشتنت را چگونه سر کنم؟
آبم نکن!
از این دقایق تهی شدنم زجر می کشی؟
پنهان نشو زمن!
افسانه نیست شرح بلایی که می کنی؟
پنهان نشو زمن!
ماندن بدون حس تصاحب بلد شدی؟
این تا ابد که در تلاطم آن خنده ها دلم؟
پنهان نشو زمن
برگرد عشق من!!!
سال نو مبارک
می دونم یکم دیره اما دوست دارم به همتون سال نو رو تبریک بگم
اگه یه مدت نبودم به دلیل مشغله بود و اینکه درگیری فکری رمقی برای رسیدن به دنیام نذاشته بود
امیدوارم امسال سالی همراه با درهای جدید برای رهایی از غمهای گذشته باشه.
مرد بارانی
دستهایم از نگاه تو عبور می کند
بی صدا
اسم تو ز گوشه گوشه ی دلم شنیده می شود
بر تو دست می کشم و باز
حس تازه ای ز تو...
کشف می شوی!
کیمیای جان من....
خالی ام! تهی ز من نشو
ای تو روح سبز بی قرار من
حال...
هستی تو معنی تمام واژه های بی جواب دفتر دلم
نور من بتاب!
آب می شود به هر نگاه تو
عشق ِ یخ زده ِ درون قلب من
گرم می شوم
آشنا بمان...
ای همیشگی ترین بهار من
دوست دارمت!
برجاودانه ترین اشک تو پیوند می زنم
امشب دوباره به پیکار هر امید
افسوس آه تو را نغمه می زنم
امشب به ثانیه های بی تو خواب ، خواب
تکرار مرثیه ختم تو را زخمه می زنم
از من عجب مگیر که چرا بی تو من شدم
بازی به تاس تو در تخته می زنم
امشب خیال عطر لبت در سرم دوید
از بوسه های مانده ی به لب زجه می زنم
در خواب هم که بخوابم کابوس سهم من
تقدیر شوم فاصله را وصله میزنم
دیروز به جای این کلمات که می خوانید کلمات دیگری بود اما به ناچار امروز مجبورم که تغییرش دهم
شاعر مرده است هنوز!
اما شعر هایش هنوز می آیند!فریاد می زنند که ما نمرده ایم هنوز حرف داریم برای گفتن به من می گویند تو می خواهی بمیر به درک ولی حق کشتن مارا نداری نمی دانم چه کنم!حالم خوب نیست نمی خواستم هیچوقت تو این وبلاگ بنویسم جز شعرام اما امروز....قصورم را ببخشید اما مجبور بودم...
مرد بارانی
به جرم بخشش تو
هزار آینه را تکه تکه می شستم
ز خون چرک دمل های زخمی قلبم
برای شادی شیطان قلب تو
آری!!
تمام پاکی خود را حراج بنشستم
به جرم ساده گی ام در میان شب پوشان
سراب وسوسه ات را
چو عشق می دیدم
برو بخند به حال و روز من تا صبح
ولی نگو!!!
که عشق تو را بی حساب می دیدم!
تمام شد...
دگر فرصتی نماند ای کاش...
تمام حادثه را در خیال می دیدم!!!
حضورت باورم....
آری!
نگاهت گرم
و لبهایی که از شوق رسیدن بیقرار
فراموشی...
بدون اختیار
و حتی ترس چشمی آشنا
درگیر!
نسیان این شیرینی مسموم
خدا چشمان خود را بست
قلم خط زد
گناه عشق سودا را.....!!!
چنان گرمم
چنان مستم در آغوشش
خدا خندید...
خدا خود سیب را چید از درخت و در کف دستانمان انداخت
و رویا
روز دیگر شد.....!
حتی به جرم کشتن رویا
نمی بخشم که از امروز در بحتی چنین
بر بازی تقدیر پیوستی
نگاهم کن
به رخت خاک بر سر ریخته
این مشکی مغرور
که تا روز نهایت بر تن معصوم من سکنی گزیده
همه چیزم گرفتی
کاش....
ولی افسوس...
به شیوه حدسی؟؟؟
که روزگار غریبیست دور ماندیم
به حدس های خیالی به نقش های زیادی
کنار می ماندی
به انتها که رسیدی
همین دور روزه ی آخر
همین دو تکه ی تقویم
به احتساب عدد نَه به شیوه حدسی....
"سلام " عشق قدیمی ولی چه تکراری
ولی چه اجباری
کنار میمانی.......
به احتساب عدد..... نَه! به شیوه حدسی...!!!
خطای بزرگ من
گفتی نبین اما طاقت نیاوردم و چیدم
اما چرا سیب در دستانم نیست
مگر بنا نبود.....
آخ!!!
باز گول خوردم
من چشم می گذارم....
خدا... قایم شو
آمدم....!!!
شبای سکوت و شب بی صداتو
اومده بودم ببینم که بازم می خندی
حتی وقتی که از غم چشاتو می بندی
تو باور نکردی قدمهای من رو
نفسهای مشتاق و اشکای من رو
تو کشتی نذاشتی که عاشق بمونم
تو حتی نموندی که من خوب بخونم
نگات رفت و من موندم وسوسه
می یای یا که نه؟ چرا من بدونم؟
برو! عشق بی عشق! من ته کشیدم
دیگه اشکامو من به دستات نمی دم
خداحافظ ای عشق تندیس وارم
برو تا قیامت نمی خوام بمیرم
و خوشبختی تو همیشه دعامه
همون بهتر از من که قسمت براته
دوباره شبه شب همون یار محبوب
دوباره غمه غم وفادار مصلوب
دلم امشب از غم چه بی طاقته باز
می خواد خون بباره واسه قلب پر راز
زندانیم کنید
به حبس ابد
به جرم دوست داشتن
آه که خسته ام از این هیاهو
چه می خواهید از این بیچاره
می گویم....
هزاران بار می گویم...
من مجرمم
اعدامم کنید
من او را کشتم!!!!
چون دوستش داشتم!
سکوت مرگ آورمو - خیسی اشکای منو
یادت میاد که من همون چراغ روشنت بودم
تو صد تا طوفان بلا بازم بتو نور می دادم
یه روز می فهمی که چرا! این همه خواهشم چی بود!
میون شهر آدما دلم به دنبال کی بود!
تمام تلخی تو رو به قند عشقت می گیرم
بازم می گم دوست دارم تا اینکه یک روز بمیرم!!!
دلم تکیده این راه می شود٬ آری!
به زیر کوبش آن ضربه ی نگاه تو
تمام حیثیتم لکه دار می شود٬ آری!
ببین٬ که خسته و رنجور این اراجیفم!
ستون زندگی ام آه می شود٬ آری!
حسود بودم و بر غربیه ها تو بخشیدی
هوای بارش چشمم سراب می شود٬ آری!
و باز آخر این قصه است٬ کلاغ من خوابید
شبم دراز شد٬ صبح می شود؟٬ آری؟!
کاش می دانستی
خنده هایم همه از درد جدایی مستند
و نمی دانستم
عشق ما آنطرف سایه بید
به دو راهی جدایی نزدیک
تو به من سیب ندادی
ولی افسوس... همه قلب مرا دزدیدی
من نمی دانستم! که در این ول وله بازار
عاشقی ملعبه دست بد اندیشان است
کاش می دانستی
جر زدن رسم ده بالایی است
من در این راه به شوق نفسی می ماندم
نه به آن تیله که از یافتنش مسروری!
کاش می دانستی....
سنگ قبرت زیباست
کاش می دانستی.....
کفنت اشک من است
که در آن بوسه گرم
از لبم دزیدی....
کاش می دانستی....!!!
چشم تو عاشق من بود نمی دانستم!
پشت این هم همه های پر تشویش و خیال
نقش این عاشقی ام بود نمی دانستم
قطره قطره تهی از من شدی و می رفتی
اشک تو رمز ابد بود نمی دانستم!
کاش می گفتی ام... ای کاش مرا می گفتی
روزی این دست تهی می شود افسوس نمی دانستم
باورم نیست که رفتی به همین سادگی از چشمانم
سر شکن بازی ما دل شکنک بود نمی دانستم
باشد این قافیه آخر شعرم تو بگو
عشق تو لایق من بود نمی دانستم!!!
چشم تو عاشق من بود نمی دانستم!
...
یکسال گذشت
با نهایت شادی و مسرت اولین سالگرد تولد دنیای خیس یک مرد بارانی را به اطلاع تمام دوستان و آشنایان می رسانیم!!!
آره یه سال گذشت یه سال عجیب برای یه آدم؟؟؟!!! نه یه دیونه!!!(اونایی که چند کلمه با من حرف زده باشن اینو خوب می دونن)
سالی که با درد شروع کردم بی آینده و تنها راه خلاص کردن خودم رو توی نوشتن عقده های ذهنیم دیدم و بهترین راه نوشتنش تو یه وبلاگ بود...
وقتی می نویسم واقعا آروم می شم آروم آروم!
اما یه واقیعیت که شاید کسی تا امروز ندونه اینکه این وبلاگ اصلا قرار نبود ادامه پیدا کنه یعنی وقتی آخرین قسمت چرندیات یک دیوانه آپ شد باید آخرین پست این وبلاگ می بود اما.....
رک بگم...
نمی تونستم ازش دل بکنم بد جور بهش معتاد شده بودم...
و ادامه پیدا کرد تا امروز که یکسال از اون روز گذشت با بیشتر از صد تا پست و یه عالمه ابراز محبت به اونا.
و....
و نزدیک 20 تا دوست عزیز که خیلی دوسشون دارم خیلی!!!!
از شهلای عزیزم که برای من تندیس یه عاشق قشنگه با احساسات زیباش که همیشه الهام بخشم بود...
از خانم صراف عزیز که خیلی با کارام که همیشه پر درد بود اذیتش کردم و مثل یه خواهر مهربون همیشه می خواست خنده رو مهمون لبامو شادی رو صاحبخونه ی قلبم کنه!
از خانم قربانی که حرفای عمیقش و نگاه تازش به دنیا خیلی روی من تاثیر داشت!
از خانم حیدری که شعرای قشنگش باعث شد که خیلی بغضای گیر کرده ی گلوم آزاد بشن!!
از غریبه ی عزیز که همیشه از نوشته هاش چیزایی جدید یاد می گرفتم
از شیطان که با اینکه نمی خواست ولی بدجوری منو به یاد خدا می نداخت که یادم می یاورد که هنوز یک دریچه بازه و همونه که منو نجات میده!
از خانم عابدیان عزیز که مهمترین مشوقم برای ادامه این وبلاگ بود!!!
از خدا کوچولوی خودم که وقتی خیلی خیلی از مسیرم دور بودم به یادم آورد که "این طناب که می بری تنها تکیه گاه توست!..."
از مریم و مهدی عزیز که هر وقت رفتم پیششون با نوشته هاشون ایتقدر شارژ شدم که تمام ناراحتیام از یادم رفت!( من دیونه ی اراداتشون به دکترم)
از یگانه ی عزیز که شعرای قشنگش خیلی بهم روحیه می داد البته اگه بهش بر نمی خوره و محیط وبلاگشو عوض کنه!!!
و از همه.....
از همه ی کسایی که تو این یکسال با من موندن ممنونم خیلی ممنونم که منو غرق محبتی کردن که اصلا لایقش نبودم!!!
امیدوارم هر جا هستن همیشه سالم باشن و موفق!
تنها آرزوم تو این روز تولد همینه!
و امیدوارم که اونقدر زنده باشم و اونقدر حرف داشته باشم تا دومین سالگرد این کلبه دیوانگی رو جشن بگیرم!
خیلی دوستتون دارم!
و هنوز محتاج نصیحت ها و نظرات خواهرانه و برادرانتونم!
مرد همیشه بارانی
متین
بی خیال
خواستم بگویمت که....
بی خیال
خواستم بگویمت...
ولی بدان
من هنوز دوست دارمت!
چرا؟
من که با تو بوده ام
من که با تو مانده ام
استوار
باورم نمی کنی؟!!
من ز هر چه بوده ام تهی شدم
تا تو صاحب تمام فقر من شوی
بی نیازیم کجاست؟
بی خیال گشته ای؟
من هنوز عاشقم
من هنوز صادقم
خنده های من کجاست؟
در سراب مانده ای؟!!!
خواستم بگویمت...
بی خیال
عشق
حرف تازه ای است!!
تا آخر گناه
یک بوسه دگر
تا لحظه ی وداع
مبهوت آخر شعرم
حتی خدا
احساس کرد که شاید....
ولی نه !!!
اینبار هم بگو
آن جمله فسون گر غم بار این سیاهه را
کم می شوم ز تو
در گردش خونین جرعه این جام
بزمی چه ساده است
همسایه ی خدا و هم سر ابلیس می شوم!!!
نه!!!... در من تو شک نکن!
این گاز آخر است
تا آخرین گناه!!!
تاک....تیک
شمارش معکوس
تاک....تیک
تا مرز بی زمان
تنها همین عدد
۱۵۹۸۴۰۰۰
حالا تو هم بگو
تا خیره خیره
چرخش این عقربه را دید می زنیم
حالا شمارشمان تند می شود
آن لحظه ی یکی شدنم
می خندم و شمارش این ثانیه ها را
که بی امان
تنها مجال دیدن آن خندهای توست
در آن حسادت یک بوسه ی دگر
کم می شود باز به یک ضربه ی دگر
و مداوم که تاک .... تیک
۱۵۹۸۳۸۸۰
می بینی ام عزیز...!؟
کارم گدایی این لحظه ها شده!!!
از دور دست صدای رحیلم
فریاد بی صداست
فرصت نشد که بگویم از این دلم
آن خواهش همیشگی روح خسته ام
ولی نشد
شرمی که از نگاه تو در قلب من نشست
اما همیشه در دل خود داد می زدم
عشق منی فرشته ی دیبا نشین من
اما چه حیف که دیگر مجال نیست
تنها غمی عمیق
مهمان دائم هر ساعت دلم
و باز هم که تاک....تیک
تا مرز بی زمان
این بار هم نشد
۱۵۹۸۳۰۰۰
۱۵۹۸۲۹۹۹
۱۵۹۸۲۹۹۸
.
.
.
.
.
.
.....!
که ز یادم ببرد
غم تو خانه ی دیوار به دیوار من است
و کلاغان زحسودی همه ی حس مرا می دزدند
تا به دستت نرسد
حال بیچاره گی قلب مرا
راز من جا مانده
بین چشمان سیاه و دل آبی پوشت....
آخرین جرعه نفسهاست که من می نوشم
بعد من گاه به گاهی به قناری دلم سر بزنید
آب و دانی بدهید
دگر این شهر ز فریاد شقایق خالی است
نفسم می گیرد
کوله بارم بر دوش....
و زمانی اندک
خاطرم را بسپارید به گور
روی سنگم بنویسید:
آنکه در حسرت" آهی " جان داد...!
" چه کسی بود صدا زد... "
به سلامت سهراب!!!
باشد طلوعی تازه خواهم شد
باشد همینجا نقطه ی پایان شب
باشد رهایی از سکوت
دیگر همه خوبند!!!
دیگر همه شادند!!!
من شاد و او شاد و همه پروانه وارند!!!
دیگر غمی در دل نمانده! عشق یعنی چه؟!!
نالیدن از تقدیر نافرجام یعنی چه؟!
اینجا همیشه گل همیشه بوستان است
حرفی که از غم باشداینجا داستان است!!!!!!
باشد شما بردید من دیگر خموشم
خوشحال باشید ای همه خوابان
که دیگر حرف روز است!!!
با آن که تقدیرم به رنگ شب رقم خورد
باشد.....
همیشه روز....روز است.....!!!
